Τοπική - Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση & Συνδικαλιστικό κίνημα - ΜΑΖΙ ή ΧΩΡΙΣΤΑ;

Τα τελευταία χρόνια -και κυρίως την τελευταία δεκαετία -ο ρυθμός των γεγονότων και των εξελίξεων, είναι ραγδαίος. Οι αλλαγές, σε κάθε επίπεδο - τοπικό και παγκόσμιο -είναι και ταχύτατες και κοσμογονικές. Η πολιτική, η τεχνολογία, η κοινωνία, οι κοσμοθεωρίες μεταβάλλονται με τρόπο που δύσκολα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει και να εγκλιματιστεί.

Φαινόμενα που κάποτε ήταν αδιανόητα, σήμερα όχι μόνο έχουν συντελεστεί, αλλά έχουν προσαρμόσει πλέον και τον κάθε πολίτη, στο να είναι πιο δεκτικός στο αναπάντεχο και το καινούριο. Να δέχεται, ακόμη και χωρίς να καταλαβαίνει, καθετί νέο.

Μέσα σε αυτό το τοπίο των γενικότερων αλλαγών, λογικό και φυσιολογικό είναι, να έχουμε και μεταβολές σε τομείς και χώρους, άμεσα συνδεδεμένους μετην ανθρώπινη παρουσία, όπως είναι η Αυτοδιοίκηση (Τοπική και Νομαρχιακή) και ο Συνδικαλισμός. Τομείς, που πριν κάποια χρόνια, λειτουργούσαν απόλυτα μεμονωμένοι και ξεκομμένοι ο ένας από τον άλλον. Τομείς, που οι τότε απαιτήσεις των καιρών και οι συνθήκες, δεν τους υποχρέωναν στο να έχουν κοινά σημεία επαφής, σήμερα αν θέλουμε να ανταποκρίνονται στο ρόλο τους, θα πρέπει να τους οριοθετήσουμε εκ νέου, με κύριο γνώμονα την από κοινού πορεία τους. Μόνο αν συλλειτουργήσουν θα μπορέσουν να αποδώσουν το καλύτερο αποτέλεσμα και να ανταποκριθούν στον λόγο ύπαρξης τους. Γιατί κοινή συνισταμένη έχουν μια: την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη, του δημότη, του ανθρώπου. Αν δεν συνυπάρχουν, απλά θα υπάρχουν. Και αυτό μέχρι το σημείο πια, που μη ανταποκρινόμενοι στην αποστολή τους, θα ατονήσουν. Με βασικό χαμένο αυτής της εξέλιξης, τον ίδιο τον άνθρωπο. Που θα στερείται ισχυρών εργαλείων και μηχανισμών, όπως είναι η ΤΑ, η ΝΑ και ο συνδικαλισμός, απαραίτητα για την ανάπτυξη και την απασχόληση.

Αυτό το γεγονός, ασυνείδητα ή υποσυνείδητα, το καταλαβαίνει ο κάθε πολίτης. Πριν λίγο καιρό είχαμε τις Δημοτικές και Νομαρχιακές Εκλογές. Κατά καιρούς έχουμε και εκλογές στα διάφορα συνδικαλιστικά όργανα. Από αυτές τις αναμετρήσεις μπορούμε να εξάγουμε κάποια ασφαλή και, πιστεύω, αδιαμφισβήτητα συμπεράσματα. Ο πολίτης πια, είναι υποψιασμένος. Κρίνει και αξιολογεί προτάσεις, θέσεις και πρόσωπα με κριτήριο την αποτελεσματικότητα. Καθορίζει την στάση του, όχι πια με βάση τα συνθήματα, τη στενή κομματική κατεύθυνση, την ιδεολογική του ταυτότητα, αλλά με την δυνατότητα βελτίωσης της ζωής του και επίλυσης των προβλημάτων του.

Έχουμε πια μια ευκολότερη μετακίνηση των ψηφοφόρων μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Μια μικρότερη κομματική εξάρτηση. Μια, ας μου επιτραπεί η φράση, «κομματική αστάθεια» στον πολίτη. Προτιμώνται πια, από το εκλογικό σώμα, άνθρωποι που πείθουν για τη δυνατότητα παραγωγής έργου και αποδοκιμάζονται οι λιγότερο ικανοί ή μη ικανοί, ανεξάρτητα από χώρο, κόμμα ή και φύλο. Μέσα στο νέο πλαίσιο που διαμορφώθηκε σήμερα, υποψήφιοι Δήμαρχοι, Νομάρχες, συνδικαλιστές που προσαρμόστηκαν, προσέλκυσαν τον μέσο ψηφοφόρο. Και αυτός, τους έδωσε και τους δίνει την εντολή, για τον μονόδρομο προς την ανάπτυξη. Που δεν είναι άλλος από την συνεργασία Τοπικής -Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης -συνδικαλιστικού κινήματος.

Σήμερα η ανεργία στην Ελλάδα είναι στο 10%, έναντι του 7,5% του Ευρωπαϊκού μέσου όρου. Γεγονός που, κατά ένα μέρος, οφείλεται στην αδυναμία καταπολέμησης της, μόνο, από την Κεντρική Εξουσία. Για παράδειγμα, μόλις πριν λίγες ημέρες (στις 10/12/02) η χώρα μας δέχτηκε τις παρατηρήσεις από την ΕΕ, για την αδυναμία της Διοίκησης του ΟΑΕΔ να λειτουργήσει σωστά τα Κέντρα Προώθησης Απασχόλησης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση από το 1997, με τη συνθήκη του Άμστερνταμ, αναγνώρισε ότι το θέμα της απασχόλησης, αποτελεί θέμα κοινού ενδιαφέροντος για το σύνολο των χωρών της. Και αποφάσισε τη διαμόρφωση μιας συντονισμένης στρατηγικής, με απώτερο στόχο την πλήρη απασχόληση για την Ευρώπη του 2010.

Από το 1997 μέχρι σήμερα, σε μια σειρά από Συνέδρια της ΕΕ, όπως «Το Ευρωπαϊκό Συνέδριο για τη στρατηγική της απασχόλησης σε Τοπικό επίπεδο» στο Στρασβούργο τον Νοέμβριο του 2000, «Πρακτικές Τοπικής Απασχόλησης» στο Μάλμο της Σουηδίας τον Μάιο του 2001, στην «Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για την Απασχόληση» στις Βρυξέλλες τον Νοέμβριο του 2001 και σε τόσα άλλα, αυτό που θεωρείται βασικό στοιχείο για την απασχόληση και την ανάπτυξη, είναι η προϋπόθεση της παρουσίας και της ενεργού δράσης της Τοπικής και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης σε στενή συνεργασία με τους φορείς.

Πρωτεύοντα ρόλο στην Ευρωπαϊκή Στρατηγική για την Απασχόληση έχουν τα Εθνικά Σχέδια Δράσης για την Απασχόληση κάθε χώρας. Στο πλαίσιο αυτού του Σχεδίου Δράσης μπορούν να κινηθούν οι τοπικές δυνάμεις και να εκμεταλλευθούν τις δυνατότητες που παρέχονται μέσα από αυτό.

Χαρακτηριστικό δείγμα αποτελούν τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης που δημιουργήθηκαν το 1997, με πρωτοβουλία της ΕΕ. Για τη σύσταση Τοπικού Συμφώνου Απασχόλησης χρειάζεται η συναίνεση των τοπικών φορέων αλλά και των εργαζομένων και των εργοδοτών, που μαζί με την Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση αντιπροσωπεύουν την τοπική κοινωνία. Οικονομικά, ένα τέτοιο σύμφωνο στηρίζεται από τα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα (ΠΕΠ), από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, από Εθνικούς πόρους και άλλα συμπληρωματικά προγράμματα. Η πιλοτική λειτουργία επτά Τοπικών Συμφώνων στην Ελλάδα, μας δίνει δύο θετικά στοιχεία: το ένα αναφέρεται στην εκταμίευση των κονδυλίων από τα αντίστοιχα ΠΕΠ, που έφθασε το σύνολο των τεσσάρων δισ. δραχμών και το δεύτερο στην ενεργοποίηση δέκα χιλιάδων επτακοσίων ογδόντα εννέα (10.789) θέσεων εργασίας. Η εμπειρία αυτή της περιόδου 1997-2000, σε συνάρτηση με τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την περίοδο 2000-2006, έστελναν ένα μήνυμα για τα επιτεύγματα σωστών κινήσεων και συνεργασιών.

Κανείς δεν ζητάει από την Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση να βάλει σε δεύτερη μοίρα τα τρέχοντα προβλήματα των πολιτών. Κανείς δεν απαιτεί από τους συνδικαλιστικούς φορείς να χάσουν τον στενά διεκδικητικό τους χαρακτήρα. Αλλά, αν οι ίδιοι θέλουν να συνεχίσουν να είναι πρωτοπόροι και πρωταγωνιστές και άξιοι κάτοχοι της εμπιστοσύνης, που η κοινωνία τους έδωσε, οφείλουν να προσαρμόσουν τη λειτουργία τους, τη δράση τους, τον τρόπο σκέψης τους. Και «ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν».