Τα Πομακοχώρια της Θράκης

Κυρίες και Κύριοι,

Καταρχήν να ευχαριστήσω τους διοργανωτές της εκδήλωσης που με κάλεσαν σε αυτήν και να τους πω ένα μπράβο για την πρωτοβουλία τους να ασχοληθούν με ένα τόσο σημαντικό θέμα για την Θράκη και για την Ελλάδα ολόκληρη, το θέμα των Πομακικών χωριών στην περιοχή μας.

Οι Πομάκοι, κατοικούν στη Θράκη στον ορεινό όγκο της Ροδόπης εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η οροσειρά Ροδόπη βρίσκεται στο μεγαλύτερο μέρος της μέσα στη Βουλγαρία και οι περισσότεροι Πομάκοι ζουν εκεί ενώ η πλειοψηφία τους στην Ελλάδα βρίσκεται στο νομό Ξάνθης. Ο πληθυσμός των Πομάκων υπολογίζεται γύρω στις 350.000 από αυτούς όμως μόνο οι 35.000 κατοικούν στην Ελλάδα. Οι υπόλοιποι βρίσκονται στη Βουλγαρία.

Έχουν θρησκεία Μωαμεθανική και ασχολούνται κυρίως με την καπνοκαλλιέργεια, την κτηνοτροφία και τη δασική εκμετάλλευση. Αγαπούν πολύ τον τόπο τους, την ελευθερία και τη μουσουλμανική θρησκεία τους. Διατηρούν φανατικά τα πατροπαράδοτα έθιμά τους. Ντύνονται με τις ωραιότατες τοπικές ενδυμασίες τους. Τραγουδούν τα δικά τους δημοτικά τραγούδια. Ζουν φτωχικά πάνω στα οροπέδια, στις βουνοπλαγιές και μέσα στις κοιλάδες της Ροδόπης, μακριά από τις πόλεις και τον σύγχρονο πολιτισμό, αλλά είναι υγιείς, εργατικοί, φιλότιμοι, φιλήσυχοι και πρόσχαροι άνθρωποι.

Κυρίες και Κύριοι,

Είχα την ευκαιρία και τη χαρά μα γνωρίσω τα πομακικά χωριά του Νομού Έβρου, όταν ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με την πολιτική. Η πρώτη επαφή με αυτά ήταν όταν πήγα σαν ένας πολιτικός που ζητάει ψήφους. Κι έτσι με αντιμετώπισαν. Όπως και εγώ. Αμοιβαία επιφύλαξη. Και δυσπιστία. Μέσα από αυτήν τη «ζεστή» σχέση, όμως, και όταν πέρασε η καυτή προεκλογική περίοδος, κάτω από φυσιολογικές πια συνθήκες, επιχείρησα μια δεύτερη προσέγγιση. Ανακάλυψα έναν πραγματικό κοινωνικό θησαυρό. Ανθρώπους που σιγά – σιγά ανοίγονται, πανέξυπνους, με χιούμορ, με εντιμότητα, πολλές φορές μέχρι αφέλειας.

Ανθρώπους που μπορείς να εμπιστευτείς. Κάθισα μαζί τους για ώρες έξω από το τζαμί μετά τη λειτουργία τους. Πήγα στις γιορτές τους, τους γάμους τους, στα σπίτια τους. Και ειλικρινά αισθάνομαι περήφανος που με νοιώθουν και είμαι φίλος τους, στη Ρούσα, στο Δέρειο, στο Σιδηροχώρι, στον Πετρόλοφο. Όταν πηγαίνω σε αυτά τα χωριά που τόσο εύστοχα περιγράφονται στο βιβλίο, βρίσκω την ανθρωπιά μου, τον αυθορμητισμό μου. Έναν άλλο εαυτό. Σε αυτά τα φτωχά χωριά, χωρίς βασικά έργα υποδομής, έχω την αίσθηση ότι υπάρχω σε έναν κόσμο πιο αγνό, πιο κοντινό, πιο ανθρώπινο.

Δίπλα σε συμπολίτες που η Πολιτεία δυστυχώς, πολλές φορές τους αγνόησε. Και υπάρχει πολύς καημός για αυτό.

Όλα τα παραπάνω καθιστούν νομίζω σαφές, πως οι συμπολίτες μας αυτοί θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τουλάχιστον ισόνομα από το Ελληνικό Κράτος, αν όχι με κάποια ευνοϊκότερη μεταχείριση. Θα πρέπει επιτέλους να απεμπλακούν από αυτήν την ιδιότυπη γκετοποίηση στην οποία έχουν περιέλθει τα τελευταία χρόνια και να απολαύσουν της εμπιστοσύνης μας. Αυτή είναι που πραγματικά τους έλειψε από πλευράς μας.

Μερικές από τις παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να γίνουν για να επιτευχθεί αυτό είναι:

Α. Στην εκπαίδευση.

Β. Στον οικονομικό τομέα. Επίλυση των οικονομικών προβλημάτων των Πομάκων που αφορούν την γεωργία (με κύριο τομέα την καπνοκαλλιέργεια), κτηνοτροφία, υλοτομία και βιοτεχνία.

Γ. Στην επαγγελματική τους αποκατάσταση. Πρόσληψη των Πομάκων σε Δημόσιες Θέσεις (Ελληνική Αστυνομία, Πυροσβεστική, Δασοφυλακή, Ένοπλες Δυνάμεις).

Δ. Στον θρησκευτικό τομέα. Υπενθύμιση του βίαιου εξισλαμισμού τους και επανευαγγελισμός τους. Όσοι επανέρχονται στην Ορθοδοξία να αποκτούν ονόματα χριστιανικά μεν, αλλά συνδεόμενα με την ιστορία των Πομάκων και τη Ελληνική Θράκης. Έχει σημειωθεί, ότι η «εμμονή στη χονδροειδέστατη και προσβλητική, για την σημερινή πίστη, προβολή της χριστιανικής τους προέλευσης απομάκρυνε ψυχολογικά τη θρησκόληπτη μάζα. Οι αναφορές στο χριστιανικό παρελθόν, στο βαθμό που ξεπερνούν τα πλαίσια μιας ισορροπημένης ιστορικής αναφοράς και εντάσσονται σε σκοπιμότητες, προκαλούν αρνητικούς συνειρμούς και επαναφέρουν επώδυνες αναμνήσεις από την ολοκληρωτικά βίαιη προσπάθεια των Βουλγάρων για τον εκχριστιανισμό των Πομάκων. Η απομόνωσή τους ανάμεσα σε δύο χριστιανικούς λαούς τους ώθησε προς την πλησιέστερη ισλαμική χώρα, την Τουρκία».

Καταλαβαίνετε λοιπόν πως η οργάνωση παρόμοιων εκδηλώσεων και η συγγραφή βιβλίων όπως αυτού των αξιολογότατων κυρίων ΚΟΚΚΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ και ΜΕΧΜΕΤΑΛΗ, είναι απαραίτητη καταρχήν για να γνωρίσει η υπόλοιπη Ελλάδα τα Πομακοχώρια και στη συνέχεια να τη ευαισθητοποιήσει ώστε με την συνεπή γνώση πλέον απ’ όλους μας για το τι συμβαίνει εκεί να ενταχθούν ως ισότιμα μέλη στην κοινωνίας μας.

Και πάλι συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία σας.

Ευχαριστώ.