Ομιλία Αλέξανδρου Δερμεντζόπουλου, Βουλευτή Ν. Έβρου, στη Βουλή για το Πολυνομοσχέδιο

ΟΜΙΛΙΑ

ΔΕΡΜΕΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Βουλευτή Ν.ΕΒΡΟΥ, ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

«ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ, ΕΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΟ, ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ 2012-2015»

19 Οκτ 11

“Το περιεχόμενο αυτού του νομοσχεδίου, οδηγεί σε κοινωνικά ερείπια !”

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι.

Συζητούμε σήμερα αυτό το Πολυνομοσχέδιο κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και δεδομένα πρωτόγνωρα για τη χώρα.

Παντού, σε κάθε γωνιά της Ελληνικής Επικράτειας απεργούν οι πάντες. Δεν υπάρχει ούτε ένας κλάδος που να εργάζεται, που να μην είναι στους δρόμους, που να μη διαμαρτύρεται. Δημόσιος και ιδιωτικός τομέας. Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι. Νέοι και ηλικιωμένοι. Το σύνολο της κοινωνίας.

Ταυτόχρονα, έχουμε μια Κυβέρνηση σε πλήρη αδυναμία και παράλυση. Κατά γενική ομολογία δεν λειτουργεί τίποτε. Υπουργεία που τελούν υπό κατάληψη από τους εργαζόμενους σ΄αυτά και Υπουργοί που «εργάζονται» έξω από τα Υπουργεία τους και ψάχνουν να βρουν χώρους για να δώσουν μια συνέντευξη τύπου. Για να γνωστοποιήσουν στην Κοινή γνώμη άραγε τι; Την αδυναμία τους να κυβερνήσουν; Υπουργοί που ανά τρεις αρθρογραφούν και γράφουν μανιφέστα, κάνοντας απλά διαπιστώσεις και απολογητικές αυτοκριτικές, λες και κάποιοι άλλοι οφείλουν να υλοποιήσουν αυτά που είναι οι ίδιοι και υπεύθυνοι και αρμόδιοι και εντεταλμένοι. Υπουργοί απλοί παρατηρητές της όλης κατάστασης. Που τύποις κυβερνούν.

Μια χώρα που καταρρέει. Μόλις την περασμένη εβδομάδα έχουμε δύο πρόσφατα στοιχεία που πιστοποιούν την τραγική δημοσιονομική κατάσταση που περιήλθε η Ελλάδα. Που επιβεβαιώνουν:

  1. Την αποτυχία της Κυβέρνησης, την ανεπάρκεια της, την ασυνέπεια, την αναποφασιστικότητα και την αναβλητικότητα της.
  2. Τις λάθος επιλογές και τις παλινδρομήσεις της.
  3. Την αποτυχία του Μεσοπρόθεσμου που πρόσφατα η Κυβερνητική πλειοψηφία ψήφισε.

Έχουμε λοιπόν την Έκθεση της Τρόικας για την 5η αξιολόγηση και την Έκθεση για την πορεία της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού για το πρώτο εννεάμηνο του 2011.

Τι προκύπτει από αυτά;

Ότι :

  • Οι δημοσιονομικοί στόχοι του 2011 δεν επιτυγχάνονται, διαψεύδοντας έτσι τις κυβερνητικές προβλέψεις και διαβεβαιώσεις.
  • Προβλέπονται πρόσθετα μέτρα για το 2012.
  • Πρόσθετα μέτρα, πέραν του Μεσοπρόθεσμου, για την περίοδο 2013-2014, πιθανόν (διάβαζε σίγουρα) θα απαιτηθούν.
  • Μετά από δύο χρόνια σκληρής λιτότητας και θυσιών όλοι, μα όλοι, οι δείκτες έχουν επιδεινωθεί τραγικά.

Αυτό είναι το περιβάλλον σήμερα Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι.

Αύξηση ανεργίας και ύφεση στην αγορά με ατελείωτα λουκέτα.

Περικοπή και μείωση των μισθών και των συντάξεων σε εργαζόμενους και συνταξιούχους.

Αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης όλων με το αφορολόγητο των 5.000 ευρώ.

Επιβολή έκτακτων εισφορών και αλλεπάλληλα χαράτσια.

Ακρίβεια ανεξέλεγκτη στην καθημερινότητα (καύσιμα, διατροφή κα).

Κάθε τρεις μήνες, δόση με δόση, το μαρτύριο της σταγόνας, θα πάρουμε τα χρήματα ή θα πτωχεύσουμε, επιβολή νέων μέτρων με εκβιαστικά διλλήματα. Νέα μέτρα που δεν μπορεί πλέον να επιφορτιστεί η κοινωνία, όταν πια έχει ξεπεράσει τα όρια των αντοχών της. Όταν δεν αντέχει πια ούτε ένα ακόμη επιβαρυντικό μέτρο !

Μέχρι που λοιπόν και πόσο μπορεί να αντέξει η κοινωνία αυτή την οικονομική πολιτική;

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι.

Όλα τα παραπάνω μόνο μια φράση μπορεί να τα περιγράψει: κατήφορος και απόλυτη διάλυση.

Τώρα στο συγκεκριμένο Πολυνομοσχέδιο.

Αυτό αποτελεί τη φυσιολογική εξέλιξη αυτής της λαθεμένης πολιτικής και των κυβερνητικών επιλογών. Και μέσα από τις απεγνωσμένες και εσφαλμένες κινήσεις, υπό το κράτος του πανικού, χάνονται και οι καλές και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις του Δημόσιου Τομέα.

Ακούσαμε στη συνεδρίαση της Επιτροπής τους φορείς. Όσους καλέσαμε και όσους μας επέτρεψε ο Κανονισμός της Βουλής. Υπάρχουν και πάρα πολλοί που δεν ήρθαν στην Επιτροπή, αλλά τους ακούμε όλοι μας, όσοι είμαστε δίπλα στους πολίτες, καθημερινά.

Και όλοι έχουν μια κοινή συνισταμένη.

Κάναμε θυσίες. Πολλές.

Και θα μπορούσαμε να κάνουμε κι άλλες.

Αλλά θα πρέπει:

  • να έχουν το στοιχείο της δικαιοσύνης,
  • να έχουν ορατή την προοπτική της ανάκαμψης και
  • να μην ξεπερνούν τα όρια των αντοχών.

Τίποτε από τα παραπάνω δεν εμπεριέχεται στο συζητούμενο Πολυνομοσχέδιο.

Τουναντίον συμβαίνουν τα ακριβώς αντίθετα.

Επιλεκτικά θα σας πω ότι

Θίγονται κατηγορίες και ευαίσθητες ομάδες της κοινωνίας, όπως πολύτεκνοι και ΑΜΕΑ.

Λεηλατείται το εισόδημα των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα.

Θίγονται και αδικούνται έξω από κάθε λογική, μισθωτοί και συνταξιούχοι και απόστρατοι των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.

Αυτό το Πολυνομοσχέδιο μέσα σε έξη Κεφάλαια και σαράντα Άρθρα αποδιαρθρώνει την Κοινωνία, ανατρέπει οικογενειακούς προγραμματισμούς και προϋπολογισμούς, αποδομεί το Κράτος. Γυρνάει τη χώρα πολλές δεκαετίες πίσω.

Με τις διατάξεις του ουσιαστικά διαλύει το Δημόσιο Τομέα. Συνταξιοδοτικά. Μισθοδοτικά. Βαθμολογικά.

Οδηγεί στην ανεργία και την εξαθλίωση χιλιάδες εργαζόμενους.

Και κυρίως δυναμιτίζει την αναγκαία και απαραίτητη, ιδίως τώρα, συμμαχία και συμπαράταξη κοινωνίας και πολιτείας. Τα εκατομμύρια των πολιτών που σήμερα έχουν ξεχυθεί στους δρόμους κάθε πόλης της χώρας μας το επιβεβαιώνουν.

Κλείνω με την επιστολή του Προέδρου της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της Ελλάδος, κ. Χρήστου Πολυζωγόπουλου, που αφορά στο Πολυνομοσχέδιο:

«Η κοινωνική και πολιτική συμφιλίωση δεν επιτυγχάνεται σε μια κοινωνία εξαθλιωμένη.

Μια Εθνική Κοινωνική Αναπτυξιακή (και πολιτική) Συμφωνία είναι σήμερα απαραίτητη όσο ποτέ άλλοτε.

Η χώρα μας βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της μεταπολεμικής περιόδου.

Οι θεσμικοί εκφραστές της παραγωγικής και κοινωνικής δραστηριότητας πρέπει, ενισχυμένοι και αξιόπιστοι, να θέσουν τα νέα προστάγματα για τη χώρα και την κοινωνία μας.

Το περιεχόμενο αυτού του νομοσχεδίου, οδηγεί σε κοινωνικά ερείπια !

Η κοινωνία μας και οι πολίτες μας χρειάζονται μια νέα θεσμική θωράκιση.

Ας αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας. Αύριο είναι πολύ αργά !»

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι.

Αναλαμβάνοντας και η Κυβέρνηση τις ευθύνες της ας ακολουθήσει τον μόνο δρόμο που της απομένει. Ας προχωρήσει σε εκλογές. Είναι η καλύτερη υπηρεσία που σήμερα μπορεί να προσφέρει στον τόπο.