Κοινωνία αντιθέσεων ή πολιτική θέσεων;

Είναι πια γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι έχουμε μπει για τα καλά σε μια μακρά (πόσο;) προεκλογική περίοδο. Οι κομματικοί μηχανισμοί έχουν ξεκινήσει όλες τις διεργασίες, τόσο φανερά, όσο και υπόγεια, για το καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, μετά τη λήξη της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (που τόσο επένδυσε σ΄ αυτήν), διαπίστωσε ότι η πολιτική ζωή του τόπου έχει ανάγκη εκσυγχρονισμού (!), προχώρησε σε ριζικές αλλαγές στο ΠΑΣΟΚ (με την απομάκρυνση του Λαλιώτη) και σε έναν ανασχηματισμό με στόχο την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου. Ακόμη, εξήγγειλε μέτρα για την εξυγίανση του κοινοβουλευτισμού μέσω του «πόθεν έσχες» και της αλλαγής του Εκλογικού Νόμου, ενώ παράλληλα μας προαναγγέλλει την «Χάρτα της κοινωνικής σύγκλισης» για τον Σεπτέμβριο.

Από την άλλη πλευρά, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Καραμανλής, θέτει πλέον θέμα άμεσης διενέργειας εκλογών, παρουσιάζει στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος πρόγραμμα δράσης και τις γενικές αρχές της διακυβέρνησης, προχωράει στην θεματική παρουσίαση του προγράμματος της ΝΔ (Παιδεία, Αγροτικό και σε λίγο Δημόσια Διοίκηση και Οικονομία) και βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τους πολίτες, με επισκέψεις και περιοδείες.

Και όλα αυτά σε ένα διαμορφωμένο τοπίο οικονομικής υστέρησης, με ανησυχητικούς δείκτες ανεργίας, πλασματικούς δείκτες ανάπτυξης, αρνητικούς δείκτες ανταγωνιστικότητας. Με ένα διαρκώς συρρικνούμενο αγροτικό εισόδημα, με τον επιχειρηματικό κόσμο να αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης, με τους ανέργους να είναι σε απόγνωση, με τις επιχειρήσεις (μικρές και μεγάλες) να κλείνουν με ρυθμούς ανεξέλεγκτους, με την Παιδεία να είναι στα χαμηλότερα επίπεδα απόδοσης, με την Υγεία να έχει την θλιβερή εικόνα των κακών υπηρεσιών, με τη Δημόσια Διοίκηση να έχει βάλει τη ταμπέλα «ΚΛΕΙΣΤΟΝ», με την αγορά να έχει στεγνώσει από ρευστό και τον χορό των αποκαλύψεων για τα σκάνδαλα του Χρηματιστηρίου να κρατάει καλά, με τα προβλήματα της καθημερινότητας να πνίγουν τον μέσο πολίτη. Αυτή είναι, λοιπόν, η ζοφερή εικόνα του «σήμερα». Και κανένας δεν μπορεί να την ωραιοποιήσει. Με κανέναν τρόπο, με κανένα επικοινωνιακό τρυκ. Γιατί, απλά, την βιώνουμε όλοι μας.

Αν επιχειρήσει κανείς να αναγνώσει προσεκτικά τις ενέργειες των κομμάτων, εύκολα μπορεί να εξάγει συμπεράσματα. Συμπεράσματα που είναι αναγκαία γιατί μόνο μέσα από αυτά, μπορεί να κριθεί το «αύριο» και η «διέξοδος».

Έτσι λοιπόν, ας δούμε τις κινήσεις, πρώτα του ενός πόλου του διπολικού μας πολιτικού συστήματος, του ΠΑΣΟΚ. Διανύσαμε μια περίοδο εξάμηνης προεδρίας της ΕΕ. Στην προεδρία αυτήν, το ΠΑΣΟΚ είχε επενδύσει τα μέγιστα.

Ήλπιζε ότι με το πέρας της, το ήδη διαμορφωμένο αρνητικό κλίμα, όπως αυτό εμφανιζόταν στις δημοσκοπήσεις, θα είχε αναστραφεί. Με το σκεπτικό αυτό λειτούργησε όλο το εξάμηνο. Με το ένα μάτι στα Ευρωπαϊκά θέματα, ως όφειλε, και με το άλλο στην κομματική αναβάθμιση στο εσωτερικό της χώρας.

Αποτέλεσμα αυτού του πολιτικού αλληθωρισμού, ήταν να μην πετύχει σε κανένα από τα δύο. Για να εισπράξει τα Ευρωπαϊκά εύσημα και «μπράβο», δεν προώθησε καμία πολιτική, που πιθανόν να δημιουργούσε αντιδράσεις και ρήξεις.

Απεμπόλησε στοιχειώδη δικαιώματα και διεκδικήσεις (όπως λ.χ. στην Αγροτική Πολιτική κατά την αναθεώρηση της ΚΑΠ). Στην προσπάθεια της κατάκτησης της υστεροφημίας, μπερδεύτηκαν τα όρια ευγένειας και δουλοπρέπειας. Πρωτοβουλίες και ρήξεις, που θα έφερναν αποτέλεσμα δεν έγιναν, κάτω από το φόβο του κακοχαρακτηρισμού. Ακόμη και η υπογραφή προσχώρησης των υπό διεύρυνση χωρών ήταν προαποφασισμένη από την προηγούμενη Προεδρία. Έτσι η άνευρη Προεδρία ήταν απλά διακοσμητική και ΜΗ εποικοδομητική για κανένα από τους στόχους που το ΠΑΣΟΚ έθεσε.

Κατά το τελευταίο δίμηνο της Προεδρίας, στο εσωτερικό της χώρας, άρχισε να αποκαλύπτεται, η μέχρι τότε συγκαλυμμένη εμπλοκή κυβερνητικών στελεχών στην θλιβερή ιστορία του Χρηματιστηρίου (που θύματα της είχε περίπου 1,5 εκατομμύριο μικροεπενδυτές). Καθώς επίσης και εντάθηκε ο εσωκομματικός πόλεμος στο ΠΑΣΟΚ. Προαναγγέλθηκαν αλλαγές, ανασχηματισμοί, ανακατατάξεις. Με αποτέλεσμα μια δίμηνη ακυβερνησία και παράλυση του κράτους, που επιδείνωσε την ήδη βαριά κατάσταση της χώρας σε όλους τους τομείς. Και έτσι αρχές, πια, Ιουλίου, ήρθαν οι «πρωτοβουλίες» (;). Πρώτα-πρώτα, αποκαθήλωση του Γραμματέα του κόμματος κ.Λαλιώτη, όσον αφορά το κόμμα.

Μετά, (μη) ανασχηματισμός με την αμφίπλευρη διεύρυνση (δεξιά και αριστερά), όσον αφορά την κυβέρνηση. Και όλα αυτά, με μοναδικό κριτήριο, όπως ανερυθρίαστα δηλώθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό την επανεκλογή του ΠΑΣΟΚ στις ερχόμενες Εκλογές. Έχουμε, λοιπόν, αυτό που επανειλημμένα έχει καταγγελθεί από τον Κώστα Καραμανλή, μια ταύτιση κόμματος και κυβέρνησης. Κομματικοποίηση του κράτους και κρατικοποίηση του κόμματος.

Χωρίς συστολή. Χωρίς αιδώ. Χωρίς πρόσχημα. Με αλλαγές στο κόμμα, που αποτελούν προσπάθεια ελέγχου του, μετά τις εκλογές. Που έτσι παραδέχονται την απώλεια τους. Γι αυτό εξάλλου δεν δίνεται και ιδιαίτερη βαρύτητα, στο κυβερνητικό σχήμα. Εκτός και αν θεωρούνται, οι δύο «νέοι», ένθεν και ένθεν, εισελθόντες υφυπουργοί, χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι των χώρων τους.

Στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού της πολιτικής ζωής και της διαφάνειας, ο κ. Σημίτης προχώρησε και στην εξαγγελία μέτρων για το «πόθεν έσχες» των βουλευτών και στην αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αλήθεια, έπρεπε να περάσουν δέκα χρόνια, για να αντιληφθεί ο πρωθυπουργός μιας χώρας, ότι η πολιτική ζωή χρήζει εκσυγχρονισμού; Ότι χρειάζεται έλεγχος για το «έσχες» των βουλευτών του, όταν τις δεκατέσσερις (14) !!! προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας για Εξεταστικές Επιτροπές, τις απέρριψε ΟΛΕΣ; Ότι βοούσε ο τόπος για τη σχέση εργολάβων - επιχειρηματιών - προμηθευτών του Δημοσίου - καναλαρχών και πολιτικών; Ότι το πολιτικό χρήμα κυριαρχεί στο κυβερνών κόμμα; Και έρχεται σήμερα, παραμονές Εκλογών, που ο ίδιος «κήρυξε», να θεωρήσει ότι τα μέτρα αυτά, εν είδει κολυμβήθρας του Σιλωάμ θα απενοχοποιήσουν τα μέχρι τώρα πεπραγμένα. Ακόμη διαπίστωσε, ότι αυτός ο Εκλογικός Νόμος, που τον έκανε Πρωθυπουργό τρεις φορές, δεν είναι καλός.

Σήμερα, χρειάζεται ένα εκλογικό νόμο, για να διασωθεί, όχι στις επόμενες Εκλογές, αλλά στις μεθεπόμενες. Ο πολιτικός καιροσκοπισμός στο μεγαλείο του! Στην απεγνωσμένη προσπάθεια να γαντζωθεί στην Εξουσία, το Σεπτέμβριο, κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ, προαναγγέλεται η παρουσίαση «Χάρτας κοινωνικής σύγκλισης», με μέτρα κοινωνικών παροχών, που τα έχει ανάγκη ο πολίτης. Ένα ερώτημα : Γιατί τώρα; Και ένα σχόλιο:Ακόμη και αν δεν είναι προεκλογικό πυροτέχνημα, οι μηχανισμοί που τόσα χρόνια έχουν δημιουργηθεί, είναι αδύνατο να επιτρέψουν αυτές τις παροχές να φθάσουν στον τελικό αποδέκτη, τον πολίτη. Θα έχουν κατακρατηθεί, σαν φίλτρα, από τους ενδιάμεσους, όπως κι αν λέγονται αυτοί (Μη κυβερνητικές οργανώσεις, φορείς, και τόσα άλλα εύηχα).

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, μετά από μια πολύχρονη απουσία από τον κυβερνητικό θώκο (με ένα δύσκολο διάλειμμα, την περίοδο 1990-1993), πιο κοντά στον πολίτη και στα καθημερινά του προβλήματα, ποτέ δεν ακολούθησε την πολιτική της στείρας αντιπολίτευσης. Στήριξε τις όποιες σωστές κινήσεις της Κυβέρνησης και αντιπαρατέθηκε στις λάθος επιλογές της. Μέσα σε ένα ασφυκτικά ελεγχόμενο, από το ΠΑΣΟΚ, επικοινωνιακό περιβάλλον, προσπάθησε να δημοσιοποιήσει τις θέσεις της. Τόσο ελεγχόμενο, που πολλές φορές η μη προβολή τους, ερμηνεύτηκε από τους πολίτες ή σαν κακή αντιπολίτευση ή σαν έλλειψη στελεχών ή σαν ανυπαρξία θέσεων. Τίποτε από τα παραπάνω δεν ισχύει. Η Νέα Δημοκρατία ήταν πάντοτε παρούσα. Σε κάθε ζήτημα και θέμα της κοινωνίας και του Έθνους. Υπεύθυνα και με συνέπεια. Όπως και παλιά, από ιδρύσεως της. Με μια σειρά στελεχών και ένα δυναμικό, που είναι καταρτισμένο, ικανό και απαλλαγμένο από συμπλέγματα και αγκυλώσεις του παρελθόντος, αλλά και αποφασισμένο για την αποτελεσματικότητα του έργου, που θα κληθεί να επιτελέσει. Ένα στελεχιακό δυναμικό, που τα σημερινά κυβερνητικά στεγανά, το έχουν περιθωριοποιημένο και ανενεργό. Και που γαλουχήθηκε στο φυσικό του περιβάλλον, κοντά στον πολίτη και έξω από τους μηχανισμούς της εξουσίας και της «καρέκλας». Και είναι αυτοί οι άνθρωποι που καλούνται, σε συνεργασία με την κοινωνία και τους φορείς της, να επιτελέσουν το δύσκολο έργο της ανάκαμψης και της προόδου.

Η Νέα Δημοκρατία, όλα αυτά τα χρόνια, τόσο στο διεθνές περιβάλλον, όσο και μέσα στην τοπική κοινωνία, δίπλα στον πολίτη, βίωσε και κατέγραψε όλα τα προβλήματα της σημερινής πραγματικότητας. Μελέτησε τις πηγές της κακοδαιμονίας και μέσα από έναν προγραμματικό λόγο, είναι η μόνη αξιόπιστη πολιτική δύναμη στο πολιτικό γίγνεσθαι, επί της ουσίας και όχι για το θεαθήναι.

Με συνέπεια λόγων και έργων. Τους τελευταίους μήνες ένα σημαντικό επιτελείο, επεξεργάστηκε και παρακολουθεί το Κυβερνητικό Πρόγραμμα της ΝΔ. Ήδη παρουσιάστηκε το πρόγραμμα για την Παιδεία και τον Αγροτικό Τομέα. Ακολουθεί η Δημόσια Διοίκηση και η Οικονομία.

Δεν είναι της παρούσης στο να αναφερθώ στην ουσία του Προγράμματος, ή να αντιγράψω από αυτό τις θεματικές του ενότητες. Αυτό έχει γίνει και μάλιστα στην καλύτερη μορφή του, από την αρμόδια Γραμματεία του Κόμματος. Και παρόλες τις δυσκολίες, και δημοσιοποιείται και θα γίνει κτήμα του κάθε πολίτη, μέσα από άλλες διαδικασίες. Επιγραμματικά μόνον, αυτό που επιδιώκει είναι η στόχευση σε μια κοινωνία ανθρωπιάς, συνοχής και αλληλεγγύης, ίσων ευκαιριών και ισόρροπης ανάπτυξης, ευημερίας και προόδου.

Απλά, αυτό που πρέπει να σημειωθεί, είναι ότι σήμερα η κοινωνία απαιτεί από τα κόμματα, θέσεις και προγράμματα. Υπεύθυνο πολιτικό λόγο. Οι πολίτες δεν αρκούνται στο να ακούν τι δεν έκαναν οι άλλοι. Θέλει να ξέρει τι θα κάνουμε εμείς. Και η Νέα Δημοκρατία ζητάει τη θετική ψήφο και όχι την αρνητική στην Κυβέρνηση. Με το ολοκληρωμένο Σχέδιο διακυβέρνησης, αποδεικνύει συν τοις άλλοις, ότι και ξέρει και μπορεί. Και ότι έχει θέσεις. Που δειλά-δειλά, αρχίζει το ΠΑΣΟΚ, να εφαρμόζει (όπως αυτές, από το πρόγραμμα της Παιδείας).

Από τις βασικές αρχές του Προγράμματος, ήταν η στήριξη του Πολίτη, η επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας, η βελτίωση του επιπέδου ζωής, η ενδυνάμωση της Περιφέρειας. Ο σκόπελος που αντιμετώπισε, ήταν η σημερινή πραγματικότητα. Και η προσπάθεια που καταβλήθηκε, ήταν να δοθούν τα μέγιστα δυνατά, μέσα στις δύσκολες σημερινές συνθήκες. Να είναι εφικτό, υλοποιήσιμο και να δίνει λύσεις. Και αυτό το έχει πετύχει. Αυτό που χρειάζεται και που πρέπει να γίνει, είναι να στηριχθεί επικοινωνιακά.

Να «περάσει» μέσα στην κοινωνία. Έτσι ώστε μέσα από την πληροφόρηση του, ο πολίτης, να κρίνει. Και είναι βέβαιο ότι αν επιτευχθεί η πληροφόρηση, τότε η αποδοχή του θα είναι δεδομένη.

Η Νέα Δημοκρατία ποτέ δεν εξαπάτησε τον πολίτη. Λειτούργησε με πολιτική ευθύνη και εντιμότητα. Δεν ωραιοποίησε καταστάσεις και δεν έκρυψε προθέσεις. Σήμερα με την παρουσίαση των προγραμμάτων της, πέραν των άλλων, αποδεικνύει ότι έχει ξεκάθαρες και σαφείς σχέσεις με το εκλογικό σώμα.

Το Κυβερνητικό Πρόγραμμα είναι μια ενυπόγραφη δέσμευση. Μια πρόταση επί της οποίας θα κριθεί και πριν από τις Εκλογές, και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αλλά κυρίως και μετά από αυτές, σαν Κυβέρνηση. Και η πρόσφατη πολιτική ιστορία του τόπου έχει αποδείξει ότι η Νέα Δημοκρατία λειτούργησε πάντα με συνέπεια και εντιμότητα.