Για μια οικονομία με προοπτική

Έχει γίνει πια κανόνας της πολιτικής ζωής, ο Σεπτέμβριος να είναι ο μήνας της Εθνικής Οικονομίας και η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, το βήμα από το οποίο παρουσιάζεται η τρέχουσα οικονομική κατάσταση και γίνονται οι οικονομικές εξαγγελίες, τόσο από την Κυβέρνηση, όσο και από την Κυβέρνηση, όσο και από την Αντιπολίτευση.

Φέτος, λοιπόν, και πλησιάζοντας στον μήνα της Οικονομίας, άρχισαν από νωρίς να εκδηλώνονται οι πρώτες κινήσεις. Και αυτό γιατί πέραν της τραγικής οικονομικής κατάστασης, βρισκόμαστε πια σε προεκλογική περίοδο. Έτσι, το μεν ΠΑΣΟΚ θα υποσχεθεί κοινωνικές παροχές και θα παρουσιάσει την «Χάρτα της Κοινωνικής Σύγκλισης», η δε ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ θα ανακοινώσει το Πρόγραμμα για την Οικονομία.

Σαν πρώτο σχόλιο αυτών των κινήσεων, είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε, για άλλη μια φορά, να ξεφύγει από την γνωστή του και πεπατημένη μέθοδο της παροχολογίας και των υποσχέσεων. Που όμως είναι χωρίς αντίκρισμα. Γιατί, μετά από τόσα χρόνια παραμονής στην εξουσία, δεν μπορεί να υπόσχεται ξανά τα ίδια πράγματα, που τα είχε υποσχεθεί, και ήταν αυτά για τα οποία πήρε εντολή διακυβέρνησης. Και δεν τα υλοποίησε. Ακόμη, η οικονομική αποτελμάτωση, σίγουρα δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη συνταγή των παροχών, όταν δεν συνοδεύεται από τομές και τακτικές κινήσεις, για τις οποίες κανένας λόγος ή σκέψη δεν γίνεται.

Μέσα από τη δέσμη των παροχών, που όπως «διαρρέεται» στον Τύπο, θα ανέρχονται στα 1,3 δις. Ευρώ, θα γίνει προσπάθεια να αναστραφεί το αρνητικό κλίμα για το ΠΑΣΟΚ, από τις κατηγορίες των πολιτών που έχουν φτάσει πια σε όρια εξαθλίωσης. Αγρότες «θα» πάρουν αύξηση στις συντάξεις. Άνεργοι «θα» απασχοληθούν (μερικά ή ολικά). Δημόσιοι υπάλληλοι «θα»πάρουν αύξηση μέσω του νέου Μισθολογίου. Εποχιακοί «θα» μονιμοποιηθούν. Έτσι απλά, χωρίς σχεδιασμό. Βιαστικά και απρογραμμάτιστα. Τη στιγμή που οι αντοχές της Οικονομίας, εκεί που την οδήγησε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, είναι πια στο οριακό τους σημείο. Με έναν προϋπολογισμό, που τα δημοσιευμένα στοιχεία για το α΄ εξάμηνο του 2003, δείχνουν ότι οι δαπάνες αυξάνονται με ρυθμό 13% έναντι στόχου 6%, ενώ τα δημόσια έσοδα αυξάνονται μόλις κατά 4,4% αντί του 6%, που είχε υπολογισθεί. Ακόμη, ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού στο ίδιο εξάμηνο αυξήθηκε κατά 80% και ανήλθε στα 6,6 δις. Ευρώ, από 3,7 δις. Ευρώ που ήταν αντίστοιχα πέρυσι.

Αυτό πάντως που πρέπει να αναγνωρισθεί, είναι ότι ο «εκσυγχρονισμός» έχει αλλάξει και την ορολογία των αλόγιστων παροχών. Το «Τσοβόλα δώστα όλα» του 1989, έγινε «Χάρτα κοινωνικής σύγκλισης» το 2003. Το ερώτημα, όμως, που δεν απαντιέται είναι, ποια είναι η προοπτική και πως η οποιαδήποτε παροχή, δεν θα εξανεμιστεί από μια αλλοπρόσαλλη έως και ανύπαρκτη οικονομική πολιτική. Μια οικονομική πολιτική για την οποία το ΠΑΣΟΚ δεν συζητά, αλλά αρκείται σε μεθόδους πελατειακής σχέσης. Που σαν στόχο έχουν, αφενός μεν να προσδώσουν άμεσα προσωρινά κομματικά οφέλη, αφετέρου να φέρουν σε δύσκολη, πολιτικά, θέση τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που δεν θα μπορεί να αντιδράσει, για να μην γίνει δυσάρεστη στους εκλογείς και να μην μπορεί να αρνηθεί το δίκαιο των παροχών προς τους ασθενέστερους.

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ γνωρίζει ότι οι παροχές δεν αντιμετωπίζονται εύκολα και πάντα έχουν θετική ανταπόκριση και εντυπώσεις. Γνωρίζει, όμως και κάτι πιο ουσιαστικό. Ότι από μόνες τους δεν λύνουν το πρόβλημα της Εθνικής Οικονομίας, στην θέση που έχει περιέλθει και μέσα στο διεθνές Οικονομικό τοπίο που διαμορφώνεται. Έτσι απέναντι στον καταιγισμό της υποσχεσιολογίας, αντιπαραθέτει το δικό της οπλοστάσιο. Μετά το ολοκληρωμένο πρόγραμμα για την Παιδεία και την Γεωργία, τον Σεπτέμβριο παρουσιάζει το Πρόγραμμα για την Οικονομία.

Στο χωρίς προοπτική «πακέτο Σημίτη» απαντά με ένα πολιτικό πλαίσιο που ορίζεται από το τρίπτυχο «ανάπτυξη -ανταγωνιστικότητα- κοινωνική συνοχή». Και που στηρίζεται σε πέντε βασικούς πυλώνες.

Πρώτος, τα δημόσια οικονομικά και η φορολογική μεταρρύθμιση. Με λιγότερους φόρους και με βασική προτεραιότητα τη συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών, ώστε να ελεγχθεί το δημόσιο χρέος. Με μια φορολογική μεταρρύθμιση και απλοποίηση των φορολογικών συντελεστών και του συστήματος, αφενός μεν αίρονται τα φορολογικά αντικίνητρα, αφετέρου επιτυγχάνεται τόνωση της «αγοράς».

Δεύτερος, η απελευθέρωση των αγορών. Απελευθέρωση όμως, όχι με μετοχοποιήσεις, αλλά με ιδιωτικοποιήσεις. Και με παροχή «εγγυήσεων» για αποτελεσματικό μάνατζμεντ όλων των δημόσιων οργανισμών.

Τρίτος πυλώνας, η οικονομική περιφερειακή πολιτική. Με τη δημιουργία και την στήριξη αναπτυξιακών οργανισμών στους νομούς για την ενίσχυση των τοπικών επιχειρήσεων και την απορρόφηση των κονδυλίων του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης.

Τέταρτος, η ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Η απάντηση στα οικονομικά προβλήματα της χώρας δεν είναι η δημιουργία μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά η ενίσχυση με σειρά μέτρων των μικρομεσαίων, στις οποίες απασχολείται η μεγάλη πλειονότητα του εργατικού δυναμικού και στις οποίες πρέπει να βασιστεί η ανάπτυξη.

Πέμπτος, η πολιτική ενίσχυσης και προώθησης των ελληνικών προϊόντων στις ξένες αγορές. Με ενέργειες για την υποβοήθηση της δημιουργίας επώνυμων προϊόντων και εκστρατεία προώθησης τους στις αγορές του εξωτερικού.

Αυτές είναι γενικές γραμμές του οικονομικού προγράμματος της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Αναλυτικά, το πλήρες πρόγραμμα και οι λεπτομέρειες του θα παρουσιαστούν από τα αρμόδια όργανα του κόμματος. Και σίγουρα, αυτό το πρόγραμμα αποτελεί την υπεύθυνη πρόταση και ξεκάθαρη απάντηση, απέναντι στην προσπάθεια εξαπάτησης που επιχειρείται για άλλη μια φορά από το ΠΑΣΟΚ.

Σε όλους τους τόνους, τα τελευταία χρόνια το ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να πείσει τον Ελληνικό λαό, ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι. Ότι και η Οικονομία είναι δέσμια και μονόδρομος. Ότι τα περιθώρια κίνησης είναι ανύπαρκτα. Ότι όλα ρυθμίζονται μέσα από τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μόνον. Έτσι δεν παραδέχεται, όμως, τη δυνατότητα εθνικών πρωτοβουλιών από τα κράτη-μέλη. Και αποδεικνύεται ένας κακός διαχειριστής και άνευ όρων αδύναμος συνομιλητής. Το έχει αποδείξει, για μια άλλη φορά, πρόσφατα, κατά την αναθεώρηση της ΚΑΠ. Με αποτέλεσμα αυτής της λογικής, να παραμένει η Ελλάδα πάντα ουραγός. Κάτι που διαρκώς επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία και τους δείκτες. Που παρουσιάζουν την χώρα μας στις πρώτες θέσεις σε κάθε τι αρνητικό και στις τελευταίες σε κάθε τι θετικό.

Επιτέλους, παραμονές εκλογών, ο κ. Σημίτης αντιλήφθηκε ότι υπάρχει πρόβλημα στην Οικονομία του τόπου. Και θα παρουσιάσει «λύσεις». Μόνο, που και αυτή τη φορά, θα έχουν περιορισμένο χρονικό ορίζοντα: την ημερομηνία των Εκλογών. Συμφωνεί ότι πρέπει να αναστραφεί το αρνητικό κλίμα. Όμως, αν ένα αρνητικό κλίμα πρέπει να αναστραφεί, είναι αυτό που αφορά την Ελλάδα και όχι το κόμμα του ΠΑΣΟΚ.