Ενίσχυση της οικογένειας και λοιπές διατάξεις

«…Το νομοσχέδιο στόχο έχει την όσο το δυνατό μεγαλύτερη, πραγματική και ουσιαστική ενίσχυση και στήριξη της οικογένειας …»

Το άρθρο 21 παράγραφος 1 του Συντάγματος της Χώρας μας θέτει υπό την προστασία του κράτους την οικογένεια, με τη φορτισμένη μάλιστα διατύπωση, «ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους». Η θεσμική αυτή εγγύηση που περιλαμβάνεται στο Σύνταγμα έχει την έννοια, ότι ο κοινός νομοθέτης οφείλει να θεσπίζει τις ρυθμίσεις εκείνες που είναι κατάλληλες και αναγκαίες για τη διαφύλαξη και ενίσχυση της οικογένειας και του γάμου, να προστατεύει το κοινωνικό αυτό δικαίωμα, να δημιουργεί «κοινωνικό κεκτημένο».

Ο ελληνικός νόμος που ορίζει, αναγνωρίζει τις πολύτεκνες οικογένειες και παρέχει ευεργετήματα και προνόμια είναι ο νόμος 1910/1944. Είναι νόμος του 1944! Πέρα από κάποιες παρεμβάσεις – τροποποιήσεις την περίοδο 1990 – 1992 για τα πολυτεκνικά επιδόματα και τις συντάξεις στην πολύτεκνη μάνα, τόσα χρόνια δεν υπήρξε, δεν είδαμε κανένα επιπλέον δείγμα ουσιαστικής πρωτοβουλίας και προσπάθειας πάνω σε αυτό το θέμα. Μόνο λόγια, φωνές συμπάθειας και υποσχέσεις. Από πράξεις τίποτα.

Είναι τετριμμένες οι διαπιστώσεις και οι επαναλήψεις αναφορικά με τη σημασία που έχει για κάθε κοινωνία η πολυμελής οικογένεια. Κατ’ αρχάς, η Ελλάδα έχει έντονο δημογραφικό πρόβλημα. Ο πληθυσμός μας παρουσιάζει μια δυσάρεστη στασιμότητα και έντονα στοιχεία γήρανσης. Και για να μιλήσω και για την περιοχή μου, ο Έβρος, εμφανίζει από τα μεγαλύτερα ποσοστά μείωσης και κατ’ επέκταση και γήρανσης του πληθυσμού της. Διατάραξη του κοινωνικού ιστού.

Οι συνέπειες είναι πολλαπλές, οικονομικές, κοινωνικές, εθνικές, ανθρώπινες.

Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, όπως αναγνωρίζουν όλοι, έχει αποδειχθεί ότι είναι ανεπαρκές και περιορισμένο για την εφαρμογή μιας αποτελεσματικής και ορθής κοινωνικής προστασίας των πολύτεκνων οικογενειών. Η Κυβέρνηση αυτή είχε δεσμευτεί να σταθεί δίπλα σε όλες τις κοινωνικά ασθενέστερες ομάδες. Με συνέπεια και φειδώ στα λόγια, κάνουμε πράξη τις δεσμεύσεις μας με την κατάθεση αυτού του νομοσχεδίου που στόχο έχει την όσο το δυνατό, σήμερα, μεγαλύτερη, πραγματική και ουσιαστική πάντως, ενίσχυση και στήριξη της οικογένειας.

Ψηφίζουμε λοιπόν σήμερα:

  • Για την καταβολή εφάπαξ παροχής ύψους 2000 ευρώ στη μητέρα που αποκτά το τρίτο παιδί.
  • Για την επέκταση της απαλλαγής από το τέλος ταξινόμησης και στους γονείς με τρία παιδιά.
  • Για την ένταξη των οικογενειών με τρία παιδιά στις κοινωνικές ομάδες κατά τη διενέργεια διαγωνισμών για πρόσληψη στο Δημόσιο και στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα.
  • Για τη δυνατότητα χρήσης από τις τρίτεκνες οικογένειες των στεγαστικών προγραμμάτων για ομάδες πληθυσμού που στερούνται οικονομικών πόρων για την απόκτηση κατοικίας.

Και άλλων διατάξεων κοινωνικής πρόνοιας.

Με το παρόν νομοσχέδιο επέρχονται και δύο ακόμα βασικές αλλαγές.

Η πρώτη αφορά την επέκταση των πολυτεκνικών ευεργετημάτων σε όλους τους πολύτεκνους που ζουν κι εργάζονται στη χώρα μας, ανεξάρτητα από την υπηκοότητά τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Χώρα μας καταδικάστηκε το 1998 από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για ανάλογη άρνηση παροχής παροχών και πλεονεκτημάτων. Με τη διάταξη αυτή αποκαθίσταται η κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη αποτρέποντας τους όποιους αποκλεισμούς.

Η δεύτερη αλλαγή είναι η διάταξη με την οποία θεωρούνται πλέον πολύτεκνοι και οι γονείς τεσσάρων τέκνων από έναν η περισσότερους γάμους θεραπεύοντας τη διάκριση που γινόταν σε βάρος των τέκνων από άκυρο γάμο. Οι αρχές της ισότητας και της ισονομίας είναι βασικοί άξονες και αρχές της πολιτικής μας, πόσο περισσότερο όταν έχουμε να κάνουμε με δικαιώματα κοινωνικού περιεχομένου.

Παρακάτω.

Με διατάξεις του νομοσχεδίου ρυθμίζονται ζητήματα που ανάγονται στο ρόλο της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδας και προβλέπεται η σύσταση του «Ινστιτούτου Κοινωνικής Δημογραφίας και Έρευνας». Στόχος μας είναι να υπάρξει όσο το δυνατόν ενδελεχέστερη έρευνα και επεξεργασία των σύγχρονων συνθηκών, ώστε ο πολιτικός σχεδιασμός και τα μέτρα που εφαρμόζονται να είναι ουσιώδη και αποτελεσματικά και να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των πολιτών μας.

Προβλέπεται επίσης η επανίδρυση του «Εθνικού Παρατηρητηρίου Ατόμων με Αναπηρίες». Στόχος αυτής της πρωτοβουλίας είναι ο πολίτης με ειδικές ανάγκες να αποκτήσει σαφές σημείο αναφοράς με την Πολιτεία, να βελτιωθεί το ποσοστό και οι συνθήκες απασχόλησης των συμπολιτών μας αυτών, και να υπάρξει συνεχής προσπάθεια για την ισότιμη και ισόνομη ένταξή τους στην κοινωνία.

Η ανάπτυξη και η ευημερία της χώρας μας είναι από τους βασικούς σκοπούς της Κυβέρνησής μας. Το επίπεδο όμως μιας χώρας προσδιορίζεται και καθορίζεται από τους ανθρώπους της. Όχι απλά παράλληλα αλλά και πρωταρχικά, το ενδιαφέρον μας προσανατολίζεται και εστιάζεται στην προστασία και την ποιότητα ζωής των πολιτών μας. Στην έμπρακτη διασφάλιση των καλύτερων συνθηκών διαβίωσης και δημιουργίας ευκαιριών για όλους.

Κλείνοντας, σημειώνω την επισήμανση του Κλεμανσό, ο οποίος αναφερόμενος το 1919 στη Συνθήκη των Βερσαλλιών μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο που ήταν νικηφόρος για τους Γάλλους είπε: «εάν η Γαλλία απομακρυνθεί από τις πολυμελείς οικογένειες, τότε όσους όρους και αν βάλουμε στη συνθήκη, ακόμη και αν αφαιρέσουμε όλα τα όπλα από τη Γερμανία, η Γαλλία θα χαθεί τελικά, γιατί δεν θα υπάρχουν πλέον Γάλλοι».

Με αυτό το σκεπτικό πρόνοιας, ευαισθησίας και ευθύνης υπερψηφίζω αυτό το νομοσχέδιο.