Δημοκρατία vs. Χρυσής Αυγής

Η Ελλάδα την τελευταία εβδομάδα ζει στιγμές πρωτόγνωρες από τη Μεταπολίτευση και μετά. Η ιστορία της δίωξης των βασικών μελών της Χρυσής Αυγής έγινε πρώτο και κυρίαρχο θέμα τόσο εντός, όσο και εκτός Ελλάδας. Γιατί αυτό;

Λογικά εάν επρόκειτο απλά και μόνο για μια οργάνωση που κατηγορείται για εγκληματικές δραστηριότητες, εκβιασμούς, δολοφονίες και πράξεις, που εμπίπτουν σε πολλά άρθρα του Ποινικού Κώδικα (που ας μην ξεχνάμε για αυτά κατηγορείται), δεν θα είχε αυτό το μέγεθος της προβολής.

Εδώ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γιατί η Χρυσή Αυγή δεν είναι μόνο αυτό για το οποίο διώκεται – μια εγκληματική οργάνωση, αλλά έχει και Κοινοβουλευτικό μανδύα – εκπροσώπηση και παρουσία στην Ελληνική Βουλή. Και με αυτό το δεδομένο προσπαθεί να μετατρέψει τις εγκληματικές δραστηριότητες σε ιδεολογικές δράσεις και τις ποινικές διώξεις σε πολιτικές.

Προσπαθεί δηλαδή να χρησιμοποιήσει τα όπλα της Δημοκρατίας, την οποία στοχεύει, ως όπλα άμυνας καταρχήν και επίθεσης απέναντί της παράλληλα. Χρέος και ανάγκη της Πολιτείας είναι με το νόμιμο οπλοστάσιο που διαθέτει να στηρίξει τη Δημοκρατία, την ομαλότητα, τη σταθερότητα. Με Νομοθετικές πρωτοβουλίες, με το Σύνταγμα, που είναι η βάση και ο οδηγός της, με τη χωρίς αστερίσκους – υποσημειώσεις και μικροκομματικούς υπολογισμούς όλων των κομμάτων.

Θεωρίες που ακούστηκαν από κόμματα για εκμετάλλευση της αποκάλυψης του πραγματικού προσώπου της Χρυσής Αυγής σαν τη χρυσή ευκαιρία για εκλογές και καταδίκη της σημερινής νόμιμης Κυβέρνησης, μάλλον τα σχέδια της υπόδικης οργάνωσης εξυπηρετούν παρά τη Δημοκρατία στηρίζουν.

Θεωρίες που ακούστηκαν από «υπεύθυνα» χείλη ορισμένων Συνταγματολόγων (που εμφανιζόμενοι με αυτή την ιδιότητα, εκφέρουν κομματικό λόγο συγκεκριμένων χώρων, στον οποίο και ανήκουν και επιδιώκουν να διαδραματίσουν μελλοντικά κεντρικό ρόλο) ότι τα τεκταινόμενα κινούνται στα «όρια του Συντάγματος», είναι και ανήκουστες και επικίνδυνες. Ανήκουστες γιατί δεν υπάρχει πουθενά η λογική «ολίγον Σύνταγμα». Ή είναι, ή δεν είναι εντός του Συνταγματικού πλαισίου. Ας αφήσουν τα μισόλογα. Και είναι επικίνδυνες αυτές οι απόψεις, γιατί νομιμοποιούν και δίνουν επιχειρήματα στη Χρυσή Αυγή.

Έστω και αργά πρέπει όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Και η πολύ κακή οικονομική συγκυρία, η οργή και ο θυμός, οι αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού να καταπολεμήσουν φαινόμενα που δοκιμάζουν την κοινωνία, ο λαϊκισμός και μια σειρά από άλλα ζητήματα, να μην οδηγήσουν τη χώρα και το μέλλον της σε επικίνδυνους δρόμους.

Μόνο με συντεταγμένη και υπεύθυνη προσπάθεια επίλυσης αυτών των προβλημάτων και αποτελεσματικότητα από Κυβέρνηση, κόμματα, διαμορφωτές της κοινής γνώμης μπορεί η κάθε Χρυσή Αυγή να καταλήγει σε μια Άδοξη Δύση.